Mijn ervaring met Tai-Chi Chuan:
Ik ben begonnen met tai-chi omdat ik een paar jaar geleden steeds heel erg last van mijn rug had, vooral van mijn onderrug. Toe ik daar met een bevriende fysioterapeut over sprak, raadde deze mij aan om misschien tai-chi te gaan doen. Dit had ook bij verschillende van zijn patiënten een zeer positief resultaat gehad. Ik ben toen bij verschillende tai-chi groepen gaan kijken maar kon er niet echt enthousiast van worden, totdat ik uiteindelik bij Wim Maulany terecht kwam. Hier kreeg ik direct het gevoel van hier heb ik wat aan. Dit is iemand die er verstand van heeft, goed weet waar hij mee bezig is en die het ook op een goede manier kan overbrengen. Wim Maulany let erg goed op een juiste lichaamshouding en leert ons op een hele ontspannen manier tai-chi te beoefen. Dit werkt echt verfrissend waardoor. ik dan heel lekker in mijn vel zit. Ik wordt hierdoor veel rustiger helderder Zowel geestelijk als lichamelijk werkt het heel ontspannend. Ontspannend na de les voel ik me altijd veel rustiger, meer onspannen, vrolijk en helderder. Mijn rugklachten werden steeds minder en zijn na enige tijd zelfs helemaal verdwenen! Naast het verdwijnen van mijn rugklachten merk ik bij mezelf ook andere positieve reacties op het beoefenen van tai-chi.
Ik liep vroeger bijvoorbeeld bijna voortdurend als verdwaald in mijn eigen hoofd en gedachten van een begin- naar een einpunt zonder werkelijk aanwezig te zijn. Nu ben ik meer ontspannen, begin ik weer echt dingen te zien waardoor ik weer leer te genieten van de mooie dingen in mijn omgeving. Was ik eerder erg stressgevoelig, doordat ik me nu veel meer en beter ga ontspannen kan ik veel beter omgaan met moeilijke situaties. Ik leer mezelf te corigeren en terug te roepen en functioneer ook veel beter in mijn dagelijkse leven.Al met al ben ik erg blij dat ik begonnen ben met tai-chi ch’uan en ik ga nog steeds enthousiast naar de les bij Wim Maulany
Ivar Vogelezang.
*Sport, beweging en actief zijn hebben altijd een zeer belangrijke plaats ingenomen in mijn leven. Meer dan twaalf jaar geleden raakte ik in de ban van kracht- en vechtsport. Het trainen met gewichten en mijn uitzonderlijk fysiek ingestelde jiu-jitsu trainingen waren mijn lust en mijn leven. Hier kon ik zonder twijfel mijn overvloedig aanwezige energie kwijt.
Echter, het verhaal kende een dubbele bodem. De loop van mijn leven en de aard van mijn karakter maakten dat ik gebukt ging onder een zware last van langdurig opgebouwde spanningen en niet geuite emoties. Dit werd met de jaren alleen maar erger en ik had dringend behoefte aan een uitlaatklep. Die uitlaatklep vond ik in sport. En daar begonnen ook de problemen. Ik wist van geen maat houden. Als het kon trainde ik zes dagen per week en soms wel twee keer per dag. Ik trainde zonder schema, puur op mijn behoefte. Dat die zogenaamde behoefte een van mijn zwaarste leerscholen zou worden, kon ik toen nog niet bevroeden.
Op mijn negentiende werd ik beroepsmilitair en daar schroefde ik mijn trainingsintensiteit nog verder op. Het kon allemaal: vier jaar lang krachttraining, hindernisbanen, survival, hardlopen, boksen en kickboxen gecombineerd met lange werkdagen, lange reistijden en een onregelmatig dienstrooster van vroege, late en nachtdiensten.
De laatste drie jaren van deze periode had ik al zeer veel last van met name mijn schouders en van tijd tot tijd had ik in buitengewoon ernstige mate last van spierpijn, overbelaste pezen en ontstekingsreacties in mijn hele lichaam en was ik mentaal behoorlijk vast gelopen.
Maar het was nog niet genoeg. Mijn behoefte aan training bleef onverzettelijk overeind. Tot dat het niet meer wilde. Ik had altijd beschikt over een bijzonder sterk fysiek gestel, maar nu kon ik bijna niets meer. Wanneer een fysiotherapeut slechts zijn vinger op de huid van mijn kuit legde, schreeuwde ik het uit van pijn. Ik kon bijna twee maanden nauwelijks lopen en gedurende drie jaren kon ik mijn armen nauwelijks genoeg opheffen om een deurkruk vast te houden. Niets hiervan is overdreven, maar zelfs met die klachten trainde ik nog door. Uiteindelijk hield het echt op.
Na een lange, langzame en complexe revalidatieperiode die meer dan twee jaar duurde kon ik weer naar redelijk normale maatstaven (lees: pijnvrij) mijn lichaam gebruiken voor dagelijkse activiteiten als douchen, een deur openen of een stoel verplaatsen en had ik een beter en toepasbaar begrip ontwikkeld ten aanzien van de oorzaak van dit alles. Ik had dit deel van mijn les geleerd.
Maar ja, mijn liefde voor sport en beweging bleef. De krachttraining zei ik vaarwel en ik besloot mij te richten op de zogenaamde innerlijke krijgskunsten, waar het vooral draait om balans, zachtheid en voelendheid. Een volstrekte contradictie met mijn sportbeleving van harde actie van voor mijn revalidatieperiode. Ik maakte kennis met aikido, ki-aikido, ninjitsu en T'ai-chi ch'uan. Er ging een nieuwe wereld voor mij open, maar toch raakte het niet wat ik zocht en daarom bleef ik doorzoeken.
Dat bracht mij op de website van Sifu Wim Maulany. Ook deze man bleek les te geven in T'ai-chi ch'uan. Maar dat niet alleen, hij gaf ook les in Wushu. Dit werd interessant, want misschien kon ik hier mijn behoefte aan flitsende martial arts en het ontwikkelen van balans, zachtheid en voelendheid naast elkaar bevredigen.
Ik werd niet teleurgesteld. Sifu Wim Maulany bleek niet alleen een bijzonder kundig krijgskunstenaar te zijn, maar ook een wijs man met levenservaring en een toegankelijke persoonlijkheid. Tot ik aan de lessen van Sifu deelnam kon ik weliswaar pijnvrij bewegen, maar mijn pezen, spieren en schouders waren nog altijd stijf, waren beperkt in hun beweging, konden niet volledig belast worden en hadden na belast te zijn geweest nog een relatief lange herstelperiode nodig.
Na een jaar T'ai-chi ch'uan en Wushu, op de manier zoals Sifu Wim Maulany die heeft ontwikkeld, was van bovenstaande klachten en beperkingen al geen sprake meer. Inmiddels, na twee jaar, kan ik probleemloos en pijnvrij mijn armen rondzwaaien of boven mijn hoofd werken zonder dat mijn schouders bekneld raken. Ik kan mijn spieren en pezen weer volledig belasten, ook met plotselinge bewegingen of wanneer ik een zwaar gewicht wil verplaatsen. Ik heb geleerd mijn lichaam te voelen en er bewust van te zijn. Wanneer ik spanning in mijn lichaam voel, weet ik nu hoe ik die spanning los kan laten.
Ook geestelijk is T'ai-chi ch'uan van Sifu Wim Maulany van onschatbare waarde gebleken. Met T'ai-chi ch'uan ben ik een zachte confrontatie aangegaan met mijzelf, waarbij ik stukje voor stukje als vanzelf heb geleerd meer ontspannen, spontaan, open, flexibel en eerlijk op mijzelf en mijn omgeving te reageren.
Bjorn S.